6 yildir yurt disinda yasiyorum. ilk yillarda farkli milletlerden kisilerle gonul iliskilerim oldu ama hic asik olmadim. son 2 yildir ise hoslandigim bir kisi bile olmadi.

yeterince sosyal biri sayilirim, bircok farkli milletten arkadasim var. ayrica yeni insanlarla tanismama olanak saglayan hobilerim var. yani sorun ayni dar sosyal cevrenin icine sikismak degil. ben sanirim yabanci biriyle birlikte olmak istemiyorum. birinden hoslansam bile ciddi bir iliski yasamayi isteyecek kadar ileri gitmiyor duygularim, bir seyler eksik kaliyor, bir sure sonra soguyorum (gelenekci ya da muhafazakar bir insan degilim, oyle bir sey degil bahsettigim). ama ben artik asik olmak, aile kurmak istiyorum. sirf bu yuzden turkiye'ye geri donmeyi dusunuyorum. bu dusuncem sacma mi?

cok istedigim bir pozisyon icin basvuru yaptim, pozisyona cok uygun oldugumu dusunuyorum, ilandaki sartlari sagliyorum (hatta belki biraz overqualified olabilirim). 100'den fazla basvuru var, en azindan bir HR degerlendirmesi alabilmek icin dikkat cekmek amaciyla linkedin'den sirketin HR personeline ya da direkt ilgili departmanin calisanlarina ya da yoneticisine kisa bir mesajla baglanti talebi gondermem cok mu absurd olur?

bu soru terapiye giden kisiler ya da terapistler icin.
uzun sayilabilecek bir suredir terapi aliyorum ve son zamanlarda surecin tikandigini hissediyorum. hayatimda beni o donemde zorlayan bir konu varsa (is, aile, saglik vb) anlatacak bir seyler buluyorum ama son zamanlarda hayatim oldukca stabil ve ne anlatacagimi bilmedigim icin seanslardan once gerilmeye basliyorum. seansi dolduracagini dusundugum bir konu belirleyip, giris kismi hakkinda biraz dusunup, gerisini surece birakiyorum; ama bu yontem her zaman ise yaramiyor. bazen soyleyecek biseyim kalmadigini dusunup susuyorum, sessizlik uzadikca uzuyor. terapistim soruyor "ne dusunuyorsun", halbuki ben o anda sadece: "simdi ne soylesem, cabuk soyleyecek bisey bul, 1 dakikadir susuyorsun, birazdan sessizligi bozacak, hala bisey bulamadin, hemen bisey soyle!!" diye kendimi yiyorum :D :D
birkac seansa bombos bir kafayla gittim ve baslar baslamaz terapistime soyledim "su anda ne anlatacagimi hic bilmiyorum, kafam bombos" sonra yine 1-2 dk sessizlik, gerildikce gerilme...
birkac aydir durum boyle. terapistime de bahsettim ama degisen bisey olmadi. artik seanslarda anlatacak bisey olsun diye kendime drama yaratmaya basladim askdnf. sacma sapan olaylari terapiye tasiyip seansi doldurmaya calisiyorum. hatta terapistim de bunu fark etmis ki bana gecen gun "peki bu senin icin neden onemli? ben bunlarla ugrasmak istemiyorum diyebilirdin ama sen yeni bir performatif alan bulmus gibisin" dedi :D
terapiyi birakma noktasina geldim, bana ne tavsiye edersiniz?

bu aksam ve yarin ogleden sonra benim icin cok onemli iki konuda gorusme yapacagim, heyecandan kalbim agzimda atiyor.

bunu okuyan herkesten bana iyi dileklerini gondermesini, sans dilemesini, dua etmesini rica ediyorum... hayatimi yoluna koyabilmem icin bu iyi gelismelere cok ihtiyacim var. elden ele buyutelim su zinciri :)

hepinizi opuyorum iyi bayramlar diliyorum :)

sevebileceğim yeni tarzlar ve şarkıcılar / müzisyenler arıyorum. her türlü öneriye açığım. (arabesk rap gibi şeyler hariç)

teşekkürler